Wakacyjna eskapada..

 Tegoroczne wakacje miały wyglądać zupełnie inaczej. W planach była Skandynawia – majestatyczne fiordy, błękitne jęzory lodowców i białe noce, które podobno zostają w pamięci na całe życie. Jednak wystarczyło kilka chłodniejszych dni u nas, by pojawiła się myśl: skoro tutaj jest zimno, to tam będzie jeszcze chłodniej. Decyzja zapadła szybko – jedziemy na południe, tam, gdzie słońce jest niemal gwarantowane.

Ruszyliśmy przez Czechy w kierunku Węgier. Nigdy wcześniej tam nie byliśmy, więc wszystko było dla nas nowe. Na pierwszy przystanek wybraliśmy Sárvár – niewielkie, urocze miasteczko, które od razu skradło nasze serca. Relaks w termach, spacer wokół zamku i wieczór na pięknym, klimatycznym rynku sprawiły, że aż chciało się zostać dłużej. Trafiliśmy też na świetny hotelik – jeśli ktoś będzie planował podobną trasę, z przyjemnością mogę polecić sprawdzony adres.

Same Węgry zaskoczyły nas swoją swojskością. Małe pola, wsie przypominające nasze rodzinne strony, życzliwi ludzie, mnóstwo bocianów, a przy drogach niezliczone krzyże i kapliczki. Wszystko to tworzyło atmosferę spokoju i prostoty, jakby czas płynął tam trochę wolniej.

Głównym celem podróży była jednak słoneczna Dalmacja. Ciepłe morze, błękitne niebo, wszechobecny głośny dźwięk cykad i srebrzyste gaje oliwne – właśnie za tym tęskniliśmy. To już nasz siódmy pobyt w maleńkiej wiosce niedaleko Zadaru. Są miejsca, do których wraca się z sentymentu, bo dają poczucie, że jest się u siebie. Dla nas właśnie takim miejscem jest ten zakątek Chorwacji. Oczywiście numer jeden to ciągle Wisełka:)

A Zadar... Zadar uwielbiam. Za jego wąskie kamienne uliczki, które zachęcają do niespiesznych spacerów, za zabytki przypominające o wielowiekowej historii i za niezwykłe Morskie Organy, gdzie muzykę tworzą fale Adriatyku. Każda wizyta odkrywa przede mną coś nowego, choć wydaje się, że znam to miasto już bardzo dobrze.

Po tygodniu spędzonym w cieple nadszedł czas powrotu. Tym razem trasa prowadziła przez Słowenię i Austrię. Na noc zatrzymaliśmy się w Wiedniu, w kolejnym uroczym hoteliku, który również mogę z czystym sumieniem polecić.

Najważniejszym punktem pobytu był pałac Schönbrunn. Rozległe ogrody, imponujące wnętrza i historia Habsburgów robią ogromne wrażenie. Szczególnie zapadła mi w pamięć opowieść o cesarzowej Marii Teresie i jej mężu Franciszku Stefanie. Wśród licznych historii o dynastycznych małżeństwach ich związek wyróżniał się tym, że był oparty nie tylko na polityce, ale także na wzajemnym uczuciu i szacunku. To romantyczny akcent, który dodaje temu miejscu jeszcze więcej uroku.

Obowiązkowy tutaj Tort Sachera:)

Potem została już tylko droga do domu – ponownie przez Czechy. Kolejna wyprawa dobiegła końca. Choć nie zobaczyliśmy w tym roku fiordów ani lodowców, zyskaliśmy coś równie cennego: nowe miejsca, nowe wspomnienia i kolejne dowody na to, że czasem najlepsze podróże zaczynają się od zmiany planów. Skandynawia poczeka. A południe Europy po raz kolejny przypomniało nam, jak pięknie jest po prostu ruszyć przed siebie.

Dom, do którego wracam pamięcią..

 Nie wszystkie domy znikają, kiedy pustoszeją.

Niektóre zostają w nas. Pachną jabłkami, świeżo skoszoną trawą i chlebem wyjętym z pieca. Rozbrzmiewają śmiechem dzieci..

Mój dom był właśnie takim domem.

Dużym, piętrowym domem, który nie należał do jednej rodziny. Mieszkały w nim trzy siostry. Każda miała swoje życie, swoją rodzinę, swoje codzienne obowiązki. A jednak wszystko było wspólne – radości, troski, święta i zwykłe dni.

Nas, dzieci, było ośmioro.

Nie zastanawialiśmy się, kto jest rodzeństwem, a kto kuzynem. Byliśmy po prostu bandą dzieci wychowujących się na jednym podwórku. Razem odkrywaliśmy świat, kłóciliśmy się, godziliśmy, biegaliśmy do utraty tchu i wracaliśmy dopiero wtedy, gdy ktoś zawołał nas na kolację.

Przy domu, obok drzwi wejściowych jest drewniana ławeczka.

To było serce tego miejsca.

Każdego popołudnia siadały na niej trzy siostry. Mama. Ciocia. Druga ciocia.

Rozmawiały.

Nie pamiętam wszystkich słów. Nie pamiętam nawet, o czym mówiły. Ale pamiętam ich głosy. Spokojne, ciepłe, przeplatane śmiechem. Dziś myślę, że to nie były rozmowy o wielkich sprawach, ale np o tym co urosło w ogrodzie. O dzieciach, które znowu gdzieś przepadły. O pogodzie. O życiu.

Wtedy wydawało mi się, że będą tam siedzieć zawsze.

Za domem rósł sad.

Wiosną był biały od kwiatów, jakby ktoś obsypał drzewa śniegiem. Latem uginał się od jabłek, gruszek  śliwek i czereśni. Wspinaliśmy się po gałęziach, zrywaliśmy owoce prosto z drzewa, nie przejmując się tym, że sok spływał nam po brodzie.

Były wakacje, które zdawały się nie mieć końca.

Upalne dni pachnące sianem.

Wędrówki do lasu po jagody.

Droga nad staw, gdzie woda odbijała niebo, a czas płynął wolniej niż gdziekolwiek indziej.

Wieczory pełne świerszczy i gwiazd.

A potem przychodziła zima.

Taka prawdziwa. Ze śniegiem skrzypiącym pod butami, z bałwanami większymi od nas, z sankami i czerwonymi od mrozu policzkami. Świat robił się biały i cichy, ale nas było wszędzie pełno.

Tamten dom nigdy nie znał ciszy.

Na podwórku zawsze ktoś pracował.

Ktoś wołał dzieci.

Ktoś śmiał się z sąsiadem.

Na polach ludzie pochylali się nad swoją pracą, a ich głosy niosły się daleko z letnim wiatrem. Życie miało swój rytm. Powolny. Prawdziwy.

Nie zauważyliśmy, kiedy zaczął się kończyć.

Najpierw ktoś wyjechał.

Potem następny.

Dzieci dorosły. Rozproszyły się po świecie, zakładając własne domy.

Ja też wyjechałam.

A później odeszli najpierw Tata i nie tak dawno Mama.

I nagle okazało się, że dom może być ogromny, a jednocześnie taki pusty.

Dzisiaj mieszka tam już tylko mój brat i najstarsza z trzech sióstr – moja ciocia.

Wieczorem większość okien pozostaje ciemna.

Podwórko jest zadbane, bo brat wciąż kosi trawę. Ale nawet najstaranniej skoszona trawa nie potrafi zagłuszyć ciszy.

Ławeczka nadal stoi.

Tylko nikt już na niej nie siada.

Czasem myślę, że wiatr przystaje przy niej na chwilę.

Przesuwa się ostrożnie po starych deskach, jakby bał się zbudzić wspomnienia.

A potem niesie ze sobą echo tamtych rozmów.

Trzech sióstr.

Trzech młodych kobiet, które nie wiedziały jeszcze, jak szybko dzieci dorosną, jak szybko wnuki zastąpią dzieci, a wspomnienia staną się cenniejsze od wszystkiego...

Kiedy wracam do rodzinnego domu, nie szukam już ludzi.

Szukam ich śladów.

Drzewa, które pamiętają nasze wspinaczki.

Progu startego tysiącami kroków.

Ławeczki, na której dojrzewały nie tylko letnie popołudnia, ale całe życie.

I wtedy rozumiem, że dom nie umiera wtedy, gdy pustoszeje.

Dom umiera dopiero wtedy, gdy nikt już o nim nie pamięta.

A mój dom żyje.

W każdym moim wspomnieniu.

W każdym zapachu skoszonej trawy.

W każdej dojrzałej jabłoni.

Czas zabrał głosy, ale nie zdoła zabrać pamięci. Dopóki pamiętam tamto podwórko, sad i trzy siostry rozmawiające na starej ławeczce, dopóty ten dom wciąż żyje.

Wiosenne wspomnienia..

 Ostatnie miesiące minęły w zawrotnym tempie. Dni wypełniała praca – pełna obowiązków, rozmów, wyzwań i małych sukcesów, które przypominały, dlaczego warto robić to, co się robi. Kiedy tylko znajdowała się chwila, czekał ogród. Pielenie, sadzenie, podlewanie i obserwowanie, jak wszystko rośnie, dawały spokój i pozwalały złapać oddech po intensywnych dniach.

Nie zabrakło też krótkich wyjazdów. Jak zawsze zachwycił Kraków – pełen klimatycznych uliczek, zabytków i miejsc, do których chce się wracać. 

Zupełnie inne wrażenie pozostawił tajemniczy zamek w Mosznej, którego wieże i niezwykła architektura wyglądały niczym z baśni.

Szczególnie miłym wspomnieniem pozostał urodzinowy wypad nad morze. Szum fal, spacery po plaży i zachody słońca były najlepszym prezentem – prostym, ale bezcennym.

Był też czas na letnie smaki. Zbiór dojrzałych czereśni przyniósł wiele radości, a ich słodki smak na długo pozostanie symbolem początku lata.

I wreszcie nadszedł ten wyczekiwany moment – trochę wolnego. Wakacje. Czas na odpoczynek, spotkania z bliskimi, nowe miejsca i chwile bez pośpiechu. Po miesiącach pełnych pracy to najlepsza nagroda i okazja, by nabrać sił przed kolejnymi wyzwaniami.

 

Kolorowe jeziorka - moja lokalna atrakcja:)